Archive

Archive for the ‘Ποιήματα’ Category

Eυαγγελία

Ιουνίου 7, 2012 1 Σχολιο

H Eυαγγελία μετά τον έρωτα
απ’ τις μακρυές της γρατζουνιές
έχανε φως και βλάσταιναν λουλούδια μαραμένα.
Η αλαλία στα μάτια της.
Μα το μουρμουρητό
των νανομηχανισμών της
θα διόρθωνε τα τραύματα
απ’ τους απρόσεκτούς της εραστές.

Χειλικά έξοδα

Ιουνίου 6, 2012 Σχολιάστε

Όταν προσθέτεις το άπειρο στη σελήνη
η νύχτα γίνεται πεδίο φεγγαριών.
Προσθέτοντάς το στο γέλιο
μέσα από το στόμα του παιδιού σου
ξεδιπλώνεται ένας χειλικός κισσός
που σε τυλίγει.
Διαβάστε περισσότερα…

Μπάλα αγάπης

Ιουνίου 4, 2012 Σχολιάστε

Μας αρέσουν οι σφαίρες
Τα πολύχρωμα αερόστατα
Οι μπάλες του παγωτού
Τα δυο μάτια που αν τα θυμόμαστε
κοιτάζουν πίσω απ’ τα δικά μας
Τα γεμάτα γυναικεία στήθη
Και οι ολοστρόγγυλοι γλουτοί

Αγαπούμε τις σφαίρες πιο πολύ το καλοκαίρι
Όταν ο ήλιος γίνεται από ύλη σκοτεινή
Κι όταν από την τήξη οι λέξεις
χάνουνε τ’αγκάθια τους
Και η Ευαγγελία κουλουριάζεται ζεστή
γύρω από την κόρη μας
Σαν μια μπάλα αγάπης.

Τα λουλούδια

Ιουνίου 3, 2012 Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΨΗ ΦΡΙΚΤΑ
από σίδηρο κι από χρυσάφι
που σου σχίζουν τα μάτια, τα γεμάτα χέρια σου
Carnivora
ήτοι που ζουν από τη σάρκα σου
Διαβάστε περισσότερα…

Η άνω θάλασσα

Ιουνίου 2, 2012 Σχολιάστε

Στον Κώστα Πανιάρα

Δοκίμασε να μετρήσεις τα κύματα αυτής
της ώρας, θα δεις ότι είναι ακριβώς όσα και
τα ριπίδια του αέρα που σ΄ έφεραν εδώ
βέλος νίκης, στα νερά τα θερμά της ανάμνησης∙

Διαβάστε περισσότερα…

Πάλι εσύ, το πρώτο βουνό

Ιουνίου 1, 2012 Σχολιάστε

Στη Νατάσα Κεσμέτη

Μου είπαν να σε προσέξω, ναι, είσαι ο Υμηττός
η θέα του παράδοξου, του φαλακρού φευ, ένα
τίποτα στην απεραντοσύνη των τοπίων μου
συντροφικός χωρίς να στο ζητώ, το παιχνιδάκι

Διαβάστε περισσότερα…

Γιώργος Σεφέρης: το τοπίο ως σύμβολο

Ο Γιώργος Σεφέρης ήταν ο πρώτος ποιητής που περιέγραψε την αληθινή Ελλάδα σ’ ένα ποίημα όπως το Μυθιστόρημα, αυτήν τη χώρα που ζούσαμε καθημερινά και φαντασιακά χωρίς ιδεαλισμό, επιγραμματικά, με πλάγιες αναφορές, με μια πικρή γεύση στο στόμα και μ’ ένα αίσθημα στειρότητας αλλά και με εφιαλτικά οράματα, που αναδύονται απ’ τον μύθο και την ιστορία που μας στοιχειώνει. Η μιζέρια η σημερινή απέναντι στο μεγαλείο του παρελθόντος, καπηλευμένο από μια κούφια ρητορεία, τώρα ένα νεκρό γράμμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανία, την έκσταση, το αδιέξοδο, τον πλούτο, τη φτώχεια, τη στενομυαλιά και την απουσία όλων αυτών που κάνουν τη ζωή μυστηριώδη και άξια να βιωθεί, στριμωγμένα σ’ ένα και μόνο όνειρο, τη φυγή και οδυνηρή επιστροφή σ’ έναν τόπο που μας έπνιγε, που μας διώχνει και μας κρατάει δέσμιους συναισθηματικά και πνευματικά με την τόσο μεγάλη του αρχαιότητα: Διαβάστε περισσότερα…