Αρχική > 141, περιοδικό Πόρφυρας, Δημήτρης Κονιδάρης, Πόρφυρας, Ποιήματα, Σπύρος Αλαμάνος > Βιογραφικό Σπύρου Αλαμάνου (καθ’ υπαγόρευση στον Δημήτρη Κονιδάρη)

Βιογραφικό Σπύρου Αλαμάνου (καθ’ υπαγόρευση στον Δημήτρη Κονιδάρη)


Η οικογένεια

Γεννήθηκα στις 29 Ιουλίου 1947, ώρα 12 μεσημβρινή, στην οδό των Αγίων Πατέρων, από γονείς φτωχούς. Πατέρας μου ήταν ο Γιώργος Αλαμάνος (1913-1976) και μητέρα μου η Αικατερίνη (1915-1993), το γένος Σάββα. Ο πατέρας μου είχε μαθητεύσει για ένα χρονικό διάστημα κοντά στο ζωγράφο Άγγελο Πιζάνη, αλλά οι δυσκολίες της οικογένειας και της εποχής δεν του επέτρεψαν να εμφανιστεί ως ζωγράφος, και γι’ αυτό εργάστηκε ως ελαιοχρωματιστής. Την αγάπη του για την τέχνη τη διοχέτευσε σε μένα, που πρώιμα είχα εκδηλώσει το εικαστικό ενδιαφέρον μου. Η μητέρα μου καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Ρίζων.

Σπύρος Αλαμάνος

Σπύρος Αλαμάνος

Γνώρισα και τους –από τη μητέρα μου– παππού και γιαγιά, τον Αλέξανδρο Σάββα και την Αναστασία Ρίζου, ενώ δεν γνώρισα τους γονείς του πατέρα μου, που είχαν πεθάνει πριν από τον πόλεμο. Ήταν ο Νικόλαος Αλαμάνος και η Θεώνη, το γένος Πηγή. Αδελφός μου ήταν ο Γιάννης Αλαμάνος (1943-1997), πολύγλωσσο και πολυτάλαντο ξενοδοχειακό στέλεχος. Οι γονείς μου και ο αδελφός μου είναι ενταφιασμένοι στο κοιμητήριο του Αγίου Σπυρίδωνα (Κωτσέλα Κερκύρας).

Τα παιδικά χρόνια

Τα δύο αδέλφια μεγαλώσαμε με μεγάλη στοργή. Μικρά παιδιά, κάθε μεσημέρι τρώγαμε μαζί με τους εργάτες του πατέρα μας. Εγώ από πολύ μικρή ηλικία βοηθούσα τον πατέρα μου σε εργασίες διαφόρων κερκυραϊκών αρχοντικών σπιτιών, κυρίως διορθώνοντας τα χρώματα, και πήγαινα μαζί με τη μητέρα μου σε φιλικά σπίτια, όπου εκείνη έραβε κι εγώ έπαιζα με τα άλλα παιδιά και με τα παιγνίδια τους.

Τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας στολιζόταν πάντα το χριστουγεννιάτικο δέντρο με στολίδια που έφερνε η θεία, που κατοικούσε στο ίδιο σπίτι. Η θεία δούλευε στο εργοστάσιο Δεσύλλα και ζητούσε ή αγόραζε παιγνίδια για το δέντρο από διαφόρους κατασκευαστές τέτοιων παιγνιδιών.

Έμαθα τα πρώτα γράμματα από τον ιερέα του γειτονικού ναού του Αγίου Βασιλείου, παπα-Γεώργιο Σπίνουλα. Αργότερα, ως μαθητής, βρέθηκα κοντά στον αξιόλογο κερκυραίο ζωγράφο, ιερέα, παπα-Νικόλαο Κουρτελέση (του ιστορικού ναού του Αγίου Αντωνίου) και εξασκήθηκα στην υδατογραφία. Τα πρώτα χρώματα μού τα χάρισε ο αρχιτέκτονας Νάνες Κόλλας και τα πρώτα βιβλία τέχνης μού τα είχε χαρίσει ο βιβλιοπώλης Ιπποκράτης Λυκούδης. Ήταν κάποια λευκώματα με έργα του Σεζάν και του Βαν Γκογκ, καθώς και των γερμανών εξπρεσιονιστών. Ο πρώτος έλληνας ζωγράφος που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν ο Σπύρος Βασιλείου, από τις εκτυπώσεις των έργων του στα ημερολόγια των τσιμέντων «Τιτάν».

Παρακολούθησα για λίγο μαθήματα στην Καλλιτεχνική Σχολή Κερκύρας, αλλά κάποια μέρα έφυγα και δεν ξαναγύρισα, με αφορμή κάποιες διορθώσεις ή κάποια άλλα σχέδια που έκανε επάνω σε κάποιο σχέδιο δικό μου ο ζωγράφος Άγγελος Κόντης, που δίδασκε τότε στο ίδρυμα αυτό. (Αργότερα, έμελλε να διδάξω κι εγώ στο ίδιο ίδρυμα). Ως μαθητής του δημοτικού σχολείου σχεδίαζα πάνω σε τετράδια και αναγνωστικά, και ως μαθητής του Γυμνασίου παραμελούσα τα μαθήματα για την τέχνη.

Υπήρξα φιλάσθενο παιδί, αλλά το όνειρο της παιδικής ηλικίας με σφραγίζει. Ο πατέρας μου για ν’ ανακουφίσει τον μικρό ασθενή, έφερνε από την Αθήνα, όταν ταξίδευε, διάφορα φιγουρίνια, περιοδικά ή εικόνες, κυρίως αμερικάνικα, που μου έκαναν πάρα πολύ καλό και μου άνοιγαν καλλιτεχνικές προοπτικές. Η ευτυχία μου ήταν να βρίσκομαι στην «αποθήκη» του πατέρα μου, στον χώρο που αργότερα έγινε κι η δική μου «αποθήκη», με τα χρώματα και τα άλλα υλικά της πατρικής εργασίας. Εκεί απέκτησα την αίσθηση του χρώματος, του γύψου, του στόκου (που έφτιαχνε μόνος ο πατέρας μου) και τρελαινόμουν όταν ο πατέρας μου έφτιαχνε χρώματα μίνιον, ιδίως με το κόκκινο χρώμα, το οποίο με ακολούθησε σ’ όλη τη ζωή μου.

Τα καλοκαίρια πήγαινα στα χωράφια και ζωγράφιζα με σκόνες επάνω σε χάρμποτ και τα έδειχνα στον Άγγελο Πιζάνη. Με τον καιρό άρχισα να καταλαβαίνω ότι έβγαιναν από μέσα μου πολλά και διαφορετικά πράγματα. Με την ανάγνωση των γραμμάτων του Βαν Γκογκ στον αδελφό του έγινα πιο κλειστός εσωτερικά, στην πρώτη εφηβεία.

Η Ιόνιος Πνοή – οι πρώτες και οι κατοπινές φιλίες

Τα πρώτα εφηβικά χρόνια μου σφραγίζονται επίσης από τη συμμετοχή μου στον πνευματικό και καλλιτεχνικό σύλλογο των νέων, τότε, της Κέρκυρας, που έφερε την επωνυμία «Ιόνιος Πνοή». Ήμουν το μικρότερο σε ηλικία μέλος του συλλόγου, ουσιαστικά χωρίς δικαίωμα ─λόγω που ήμουν ανήλικος─ να είμαι κανονικό μέλος.

Εκεί γνωρίστηκα με άλλους νέους ζωγράφους, όπως π.χ. τον Γιάννη Δημητράτο (Τζίνο), την Ειρήνη Κρουαζιέ (Ρένα), τον Γιώργο Καψοκαβάδη, τον Δημήτρη Βανδώρο κ.ά., αλλά και με ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, που πίστεψαν στο ταλέντο μου. Μεταξύ αυτών, η Λιλιάνα Χαλικιοπούλου (μελλοντική σύζυγος του ιστοριοδίφη, σήμερα προέδρου της «Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας», Γιάννη Πιέρη), η Αγγελική Καπέλου, η Φανή Τσαγκαράκη, ο ποιητής Ματθαίος Μουντές (που υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Κέρκυρα), κ.ά. Συμμετείχα σε κάποιες μικρές ομαδικές εκθέσεις που διοργάνωνε το σωματείο και σιγά-σιγά ένα ευρύ κοινό άρχισε ν’ αντικρίζει με εμπιστοσύνη την τέχνη μου.

Κάποιοι από τους πρώτους αδελφικούς φίλους μου ήσαν ο Κυριάκος Μαντζαβίνος, ο Σπύρος Μονόπωλης και ο εξάδελφός μου Ανδρέας Κρητικός. Την κατοπινή πορεία μου σφράγισαν οι φιλίες μου ─καίτοι εσωτερικά αισθανόμουν πολλή μοναξιά─ με (ενδεικτικά) τον χαράκτη Σπύρο Πογιάγο και την Ελισάβετ–Λουλού Ι. Θεοτόκη, με τον συνάδελφό μου στην Αρχαιολογική Υπηρεσία Κερκύρας Χαράλαμπο Ζώτο, με την Δημητρία και τον Γιώργο Παπαδημητρίου, τον χαράκτη Γιώργο Κεφαλληνό, την Κατίνα Βλάχου, τον Νίκο Παπαφλωράτο, τον Περικλή Παγκράτη, τον Αντώνη Σιμάτο, τη Χριστίνα Τζαμάλα, τη Ρούλη και τον Τάσο Παπαναστασάτο, την Αλεξάνδρα και τον Δημήτρη Ι. Σουρβίνο, τον Alton K. Stich, τον Γιώργο Λαμπίρη, τον Σπύρο Μαγουλά, τον Τόκλη Τόμπρο, τον Μίλτο Κιτανίδη, τον Αριστείδη Κάντα, τον Δημήτρη και την Ηώ Μπούα, τον Λέο και την Αλκμήνη Τσαϊτόου, τον Νίκο και την Πέρσα Ζαμπέλη, τον Έκτορα και τη Τζένη Κουρκούλου, τον Σπύρο Καραχρήστο, την Έλλη Δρακοπούλου, εσένα και πολλούς άλλους… Κάθε προσπάθεια να καταγραφούν φίλοι και αγαπημένα πρόσωπα αδικεί ─ήδη έχω αδικήσει─ πολλούς. Οι φίλοι και οι νέοι ζωγράφοι με συναντούν τα τελευταία χρόνια στο «Μικρό καφέ», καφετέρια του Σπύρου Μαγουλά, ενός εκ των πολύ επιστήθιων φίλων μου, κοντά στο σπίτι μου. Η καφετέρια αυτή σιγά-σιγά έχει μετατραπεί με την καθημερινή παρουσία μου, έτσι νομίζω, σε «καλλιτεχνικό και πνευματικό στέκι», δεδομένου ότι τα προβλήματα υγείας, ιδίως τα κινητικά, δεν μου επιτρέπουν να μεταβαίνει πλέον στην καφετέρια «Ολύμπια» (Ζήσιμου) του Νίκου Παπαφλωράτου, όπου στο παρελθόν ήμουν σχεδόν καθημερινός θαμώνας.

Σπουδαστικά χρόνια

Τελειώνοντας το (εξατάξιο) Γυμνάσιο (1967) παρακολούθησα Γραφικές Τέχνες στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (Α.Τ.Ι., Σχολές Δοξιάδη) Τα πρώτα μου όμως βήματα στη σπουδαστική ζωή ήταν διαφορετικά. Με στόχο να παρακολουθήσω μαθήματα Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων, έδωσα εξετάσεις και στο Α.Τ.Ι., όπου πέτυχα δεύτερος, αλλά έχασα την εγγραφή και γράφηκα στη Σχολή Υπομηχανικών, στα Γιάννενα, για να εξασφαλίσω την αναβολή στρατού και με προοπτική να δώσω ξανά εξετάσεις στη Σχολή Δοξιάδη. Επί ένα χρόνο στα Γιάννενα σχεδίαζα αγάλματα, στο Ωδείο Ιωαννίνων, ζωγράφιζα κεφάλια με κάρβουνο και εξασκήθηκα αντιγράφοντας με τέμπερες έναν ή περισσότερους πίνακες του ζωγράφου Άγγελου Γιαλλινά.

Τον επόμενο χρόνο, σπουδαστής πλέον στο Α.Τ.Ι., σχεδίαζα στις ελεύθερες ώρες μου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Η ζωή μου ήδη κυλούσε σαν παραμύθι, σ’ ένα κόσμο φτιαγμένο από ήρωες παραμυθιού. Στο Α.Τ.Ι. ήταν διευθυντής ο Ευάγγελος Παπανούτσος. Δίδασκαν τότε, μεταξύ άλλων, ο ζωγράφος-χαράκτης Παναγιώτης Γράββαλος (εργάστηκα περισσότερο από 3 χρόνια –ύστερα από τη στρατιωτική μου θητεία– στο εργαστήριο του Παναγιώτη Γράββαλου, και διατηρώ συγκινητική ανάμνηση και τρυφερή επαφή μέχρι σήμερα), ο ζωγράφος Τάσος (Αλεβίζος), ο Τάκης Κατσουλίδης, ο Πέτρος Ζουμπουλάκης, η Μαρία Σπέντζα, η Μαρίνα Λαμπράκη–Πλάκα, ο Μανώλης Λυδάκης, ο Γιώργος Γεωργιάδης, ο Γιάννης Παρμακέλης… Κατά τα σπουδαστικά χρόνια μου γνώρισα επίσης τον εικαστικό καλλιτέχνη Γιώργο Βακιρτζή, συνεργάστηκα με τη γκαλερί Νέες Μορφές και ασχολήθηκα με τη φιλοτέχνηση υφασμάτων.

Για τα έξοδα της σπουδαστικής μου ζωής εργάστηκα στη διαφημιστική εταιρεία «Γνώμη Α.Ε.», ως εκτυπωτής φωτογραφιών (σκοτεινός θάλαμος). Τον τελευταίο χρόνο των σπουδών μου (1971), μου απονεμήθηκε το 1ο βραβείο του μόνιμου σήματος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και το 1ο βραβείο αφίσας της Ναυτικής Εβδομάδας. Μετά τη στρατιωτική μου θητεία, συνέχισα για ένα διάστημα τη μαθητεία και την εργασία μου στο εργαστήρι του Παναγιώτη Γράββαλου.

Στρατιωτική θητεία

Παρουσιάζομαι στην Τρίπολη το 1971 για την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας. Υπηρέτησα, διαδοχικά, στη Νάουσα, στην Αθήνα (στην ανακτορική φρουρά) και στην Κέρκυρα.

Η επιστροφή στην Κέρκυρα

Επιστρέφω στη γενέτειρα περίπου το 1977 και προσλαμβάνομαι ως φωτογράφος και διοικητικός υπάλληλος στην Αρχαιολογική Υπηρεσία Κερκύρας, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκα με αναπηρική σύνταξη ύστερα από 20 χρόνια. Στην Κέρκυρα και μέχρι σήμερα εργάστηκα ακατάπαυστα στον εικαστικό χώρο, παρουσιάζοντας το έργο μου μέσα από τη ζωγραφική, τη χαρακτική τη φωτογραφία και τις αφίσες. Μέχρι σήμερα έχω παρουσιάσει τη δουλειά του σε 14 ατομικές εκθέσεις, καθώς και σε πολλές ομαδικές στην Κέρκυρα, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κεφαλονιά, την Πάτρα, τη Λευκάδα κ.α.

Έργα μου έχει δεχθεί η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, η Δημοτική Πινακοθήκη Κερκύρας, η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος, η Πινακοθήκες των Τραπεζών Ιονικής και Αττικής, η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος, το Μουσείο Σολωμού (Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών) και η Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, κι άλλοι φορείς, αλλά μεγάλο μέρος της δουλειάς του ανήκει και σε ιδιωτικές συλλογές.

Υπήρξα δάσκαλος της Καλλιτεχνικής Κερκύρας, ιδρυτικό μέλος της Αίθουσας Τέχνης Κερκύρας και μέλος της συντακτικής επιτροπής (για τα εικαστικά) του περιοδικού «Πόρφυρας». Το 1984 έγινε τακτικό μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Το 1985 είχα αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια του κερκυραϊκού περιπτέρου στην έκθεση Filoxenia στη Θεσσαλονίκη, δουλειά η οποία βραβεύτηκε και παρουσιάστηκε από τη Δ.Ε.Θ. Το 1988 το έργο μου επιλέχθηκε από το Επιμελητήριο Εικαστικών τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) και παρουσιάστηκε στη Μόσχα, στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Ελληνικός Μήνας στην Τέχνη». Το 1993 η ελβετική εταιρεία φαρμάκων Roche εξέδωσε το ημερολόγιό της στην Ελλάδα με 12 έργα μου, ενώ την ίδια χρονιά η Εθνική Πινακοθήκη–Παράρτημα Κερκύρας διοργάνωσε αναδρομική παρουσίαση του έργου μου. Το 1994 φιλοτέχνησα για λογαριασμό του Δήμου Κερκυραίων τα τρία μετάλλια της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1997 είχα συμμετοχή σε ομαδική έκθεση στη Βενετία, οργανωμένη στη μνήμη του ποιητή Γιάννη Ρίτσου από το Βυζαντινό Ινστιτούτο Ελληνικών Μελετών, σε συνεργασία με το Τμήμα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Βενετίας. Το 2000 οι εκδόσεις Κέδρος συμπεριέλαβαν τρεις αφίσες μου στον τόμο Οι ελληνικές αφίσες. Το 2005 επιλέχθηκα για τη συμμετοχή μου στη 2η Διεθνή Έκθεση Κολάζ της Λιθουανίας (Βίλνιους).

Βιβλιογραφία

Από το 1982 έδωσα δείγματα της δουλειάς μου σε διάφορες εκδόσεις (λευκώματα, φυλλάδια), ενώ επιμελήθηκα δεκάδες εκδόσεις τρίτων. Οι κυριότερες απ’ τις εκδόσεις μου είναι [σ.σ.: συμβουλεύεται σημειώσεις και βιβλία]: «Τα παράθυρα» (1982), «Σχέδια» (1983), «Αποτυπώματα» (1984), «Εννέα χτύποι της καρδιάς» (1984), «Εικόνα» (1987), «Ζωγραφική του Σπύρου Αλαμάνου» (1995), «Οι Άγιοι» (1997), «Εκ βαθέων» (1998), «Αποτύπωμα» (2000), «Έργον» (2000), «Τα υψίπεδα» (2002), «Φθοροποιός χρόνος» (2004), «Τα ταξίδια της ψυχής μου…» (2004). «Έργον εξέλιξης» (2006), «Ιόνιο Α΄» (2006-2007), «Ιόνιο Β΄» (2008), «Είμαστε πολλοί πάρα πολλοί» και «20 κολάζ» (2009).

Το 2001 επιμελήθηκα για λογαριασμό της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, της Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κερκύρας και του περιοδικού «Πόρφυρας» το λεύκωμα «…Ευθύς εγέμισε άνθη». Το 2003 επιμελήθηκα για λογαριασμό της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων και της Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κερκύρας το δίγλωσσο λεύκωμα «Ζωοφόρος Ιονίων Νήσων / Zophoros of Ionian Islands».

Το 2003 η Εθνική Πινακοθήκη–Παράρτημα Κερκύρας συμπεριέλαβε έργο μου στην έκθεση «Ζωγραφίζοντας την Κέρκυρα». Το 2006 εξέδωσα τον μικρό τόμο «Αποθήκη», με ημερολογιακά κείμενα του παρελθόντος. Στο έργο μου αναφέρεται λεπτομερώς η μελέτη του ιατρού-συγγραφέα Παντελή Κρανιδιώτη «Προσωπικές πηγές και λόγος της πλαστικής εικόνας» (εκδ. Ανοιχτό Θέατρο, 1995).

Για το έργο μου έχουν γράψει κατά διαστήματα, επίσης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Δαφνής, ο πεζογράφος και ποιητής Γεράσιμος Χυτήρης, ο συγγραφέας Μάκης Λαχανάς, ο καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης και Ακαδημαϊκός Χρύσανθος Χρήστου, ο συγγραφέας Κώστας Σουέρεφ, ο ποιητής Ιάσων Δεπούντης, ο χαράκτης Παναγιώτης Γράββαλος, ο συγγραφέας Περικλής Παγκράτης, ο ποιητής Δημήτρης Σουρβίνος, εσύ, η πεζογράφος Μαρία Καμονάχου, ο γιατρός-συγγραφέας Αριστείδης Κάντας, ο πανεπιστημιακός καθηγητής Θάνος Χρήστου, ο Περικλής Παγκράτης, η πρώην επιμελήτρια της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης Μαρίνα Μαυρομιχάλη, και άλλοι…

Η Κερκυραϊκή Πινακοθήκη και η ζωγραφική του Σπύρου Αλαμάνου

Καρπός της μακροχρόνιας και ουσιαστικής αγάπης και φιλίας μου με τον συλλέκτη Μιχαήλ Άγγελο Βραδή υπήρξε η ίδρυση της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης, ένα όνειρο γενεών και γενεών κερκυραίων εικαστικών δημιουργών και φιλότεχνων, αλλά ιδίως και ένα παλαιό όραμά μου. Η Κερκυραϊκή Πινακοθήκη, με μοναδικά κριτήρια την ποιότητα και την ευρύτητα και με μοναδικό στόχο να γίνει ο χώρος της ένας ζωντανός χώρος ζύμωσης και έρευνας, που θα συμβαδίζει και θα συμπράττει με τα παρεμφερή δημόσια, δημοτικά ή ιδιωτικά ιδρύματα του νησιού και του ευρύτερου χώρου, εγκαινιάστηκε σε νεόδμητο κτίριο στις 14 Δεκεμβρίου 2005, με πανηγυρική αναδρομική έκθεσή μου και με έκθεση κερκυραϊκής ζωγραφικής του 19ου και του 20ού αιώνα.

Λίγο αργότερα, δημιουργήθηκε και η «αίθουσα Σπύρου Αλαμάνου», ένας αυτοτελής χώρος στον 1ο όροφο με αντιπροσωπευτικά έργα τάσεων, τεχνικών, υλικών και θεμάτων μου, καθώς και με μια προθήκη στην οποία τοποθετήθηκαν παλαιά εργαλεία της δουλειάς μου, προσωπικά αντικείμενα, τετράδια και βιβλία, κ.ά., όλα για την Κερκυραϊκή Πινακοθήκη.

Στη ζωγραφική μου μεγάλο ρόλο έχουν παίξει όχι τόσο οι εικόνες που βλέπω, όσο τα διάφορα μουσικά ρεύματα και τα βιβλία που διαβάζω. Η μουσική μού δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα και τα βιβλία την κατάλληλη ωριμότητα σκέψης, για να δημιουργώ την εικόνα μου στη φαντασία μου. Όταν δουλεύω, όλα τα εικαστικά κινήματα περνούν από μπροστά μου και τρέχουν στο μυαλό μου καρέ-καρέ, οι εικόνες και τα όνειρά μου γίνονται έργα με διαφορετικό κάθε φορά ύφος. Όλα γίνονται ακαριαία, η σύλληψη, η εκκόλαψη και η γέννα γίνονται ταυτόχρονα. Στο μυαλό μου σκηνοθετώ, πλάθω, σχεδιάζω, χρωματίζω…

Ιδιωτικές συλλογές

Έργα μου υπάρχουν, εκτός από τους προαναφερόμενους φορείς, σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. Με κίνδυνο, και πάλι, να παραληφθούν – και θα παραληφθούν – πολλοί φιλότεχνοι που κατέχουν λίγα ή περισσότερα έργα μου, ας σημειώσουμε κάποια ονόματα (όπως μου έρχονται στο μυαλό): Γιώργος Λάσκαρις, Ματούλα Βλάχου, Νάσος Μαρτίνος, Γιάννης Πετσάλης, Σπύρος Μαγουλάς, Μίλτος Βαγενάς, Ηώ Μπούα, Λάκης Μούτσος, Καλλιόπη Πρέκα, Σταύρος Πολέντας, Περικλής Παγκράτης, Μάκης Λαχανάς, Θάνος Χρήστου, Νίκος Παπαφλωράτος, Παναγιώτης Γράββαλος, Προκόπης Βούλγαρης, Ελισάβετ–Λουλού Θεοτόκη, Χαράλαμπος Ζώτος, Σωτήρης Μικάλεφ, Ελένη Κάντα, Μαρία Γρίμμα, Θεόδωρος Γρίμμας, Τάκης Μεταλληνός, Κώστας Μπαλός, Σάββας Πουλημένος, Παντελής Παμφίλης, Γιώργος Καγκουρίδης, Χρήστος Σιμώνης, Βασίλης Τέρπος, Θωμάς Ρόκας, Δημήτρης Κονιδάρης, Τάκης Μεταλληνός, Αριστείδης Κάντας, Ορέστης Αλεξάκης, Αντώνης Κογεβίνας, Δημήτρης Γισδάκης, Κώστας Σουέρεφ, Τζίνα Βούλγαρη, Λεωνίδας Παπαγγέλου, Πέτρος Στραβοράβδης, Άννα Δαφνή, Ντίνος Λούμπος, Νίκος Φαγογένης… Σταματώ, είναι πάρα πολλοί ακόμη…*

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ

* Το βιογραφικό αυτό μου το υπαγόρευσε ο Σπύρος Αλαμάνος προ τετραετίας περίπου. Το κατέγραψα σχεδόν αυτολεξί, με ανεπαίσθητες συντακτικές διορθώσεις ή περικοπές. Οι υπότιτλοι, επίσης, μπήκαν από το περιοδικό για τις ανάγκες της παρούσας δημοσίευσης. (Δ.Κ.)

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: