Αλλοτινό

Δεκέμβριος 22, 2009 Σχολιάστε Go to comments

Από μέσα της έβγαινε φως,
έβγαζαν φως τα μάτια της,
έβγαζαν φως οι τοίχοι του σπιτιού της,
τα κουρτινάκια που είχε κρεμάσει
στα παράθυρά ης.
Φορούσε λεπτά, κολακευτικά ρούχα,
σήκωνε τα μανίκια,
στεκόταν κάτω από μια σκιά
και περίμενε να περάσουν οι ώρες
για να περπατήσει νωχελικά
στη μαγεμένη από τα φώτα πόλη.
Ήταν το είδος της γυναίκας
που τη γνωρίζεις ήσυχα ένα βράδυ
και την αποχωρίζεσαι τα ξημερώματα
αναστατωμένος, με μάτια βαριά.
Δεν ξέρουμε
πώς έγινε φτερούγα στα στενά περάσματα,
πώς δίψασε για την αθανασία
αυτή η πρώην ταπεινή και άξεστη
της παραγκούλας.
Πάντως παιδιά σχεδόν γνωρίσαμε ένα θαύμα,
παιδιά σχεδόν
υπήρξαμε μέρος του θαύματος.

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: