Αρχική > 132, Συντάκτες, Σωτήρης Λιόντος, Τεύχος > Ο πορτογαλικός υπερρεαλισμός

Ο πορτογαλικός υπερρεαλισμός

Δεκέμβριος 10, 2009 Σχολιάστε Go to comments

Οι υπερρεαλιστικές ιδέες είχαν αρχίσει να εμπλουτίζουν την πορτογαλική πνευματική ζωή από την εποχή του πρώτου «Μανιφέστου του υπερρεαλισμού» (Manifeste du surréalisme, 1924) του André Breton. Οι συνθήκες για την διάδοση νέων ιδεών στην ποίηση και τις τέχνες ήταν κατάλληλες, αφού το έδαφος είχαν προετοιμάσει τόσο κάποιοι συγγραφείς του 19ου αιώνα (Raúl Brandão, Gomes Leal, Ângelo de Lima), όσο και η εμφάνιση μοντέρνων και πρωτοποριακών κινημάτων όπως ο συμβολισμός, την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα και ο φουτουρισμός, την δεύτερη. Ο φουτουρισμός μάλιστα είχε κάνει αισθητή την αντισυμβατική του παρουσία μέσα από το έργο του συμβολιστή, μοντερνιστή και φουτουριστή ποιητή Fernando Pessoa [Φερνάντο Πεσσόα] (Λισαβόνα, 13 Ιουνίου 1888–Λισαβόνα, 30 Νοεμβρίου 1935) και κυρίως του ετερωνύμου του Ricardo Reis, του φουτουριστή, “καταραμένου” και “παρακμιακού” συγγραφέα Mário de Sá-Carneiro [Μάριο ντε Σα-Καρνέιρο] (Λισαβόνα, 19 Μαΐου 1890–Παρίσι, 26 Απριλίου 1916) και του φουτουριστή συγγραφέα και καλλιτέχνη José de Almada Negreiros [Ζοζέ ντε Αλμάντα Νεγκρέιρος] (Σάο Τομέ, 7 Απριλίου 1893–Λισαβόνα, 15 Ιουνίου 1970). Ταυτοχρόνως η έκδοση σημαντικών λογοτεχνικών περιοδικών συνέβαλε στην διάδοση των μοντερνιστικών ιδεών με πρωτοποριακό περιεχόμενο σε πιο ευρεία κλίμακα: «Ο Ορφέας» (O Orpheu, 2 τεύχη, 1915), «Ίκαρος» (Icaro, 1915–1920), «Κένταυρος» (Centauro, 1916), «Εξορία» (Exílio, 1916), «Ο Κήρυκας» (O Heraldo, 1916), «Φουτουριστική Πορτογαλία» (Portugal Futurista, 1917), «Σύγχρονο» (Contemporânea, 1922–1926), «Αθηνά» (Athena, 1924–1925) και «Νοτιοδυτικά» (Sudoeste, 1935).

Μετά την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος του στρατηγού Gomez da Costa στις 28 Μαΐου του 1926, εμφανίστηκε στην πόλη Κοΐμπρα μια νέα μοντερνιστική τάση που κυριάρχησε στην πνευματική ζωή της Πορτογαλίας μέχρι την δεκαετία του 1940. Έμεινε γνωστή με το όνομα της λογοτεχνικής επιθεώρησης που την εξέφραζε: «Παρουσία» (Presença, 56 τεύχη, 1927-1940), που ίδρυσαν ο ποιητής José Régio [Ζοζέ Ρέζιο] (1901–1969), ο συγγραφέας και κριτικός João Gaspar Simões [Ζοάο Γκασπάρ Σιμόες] (1903–1987) και ο συγγραφέας Branquinho da Fonseca [Μπρανκίνιο ντα Φονσέκα] (1905–1974). Στους αντίποδες των φουτουριστών, οι ποιητές της ομάδας αυτής, εφαρμόζοντας παραδοσιακές μορφές και αισθητικά πρότυπα, ανέπτυξαν μια νεορεαλιστική ποίηση με άμεση αναφορά στην καθημερινότητα και σαφές κοινωνικό περιεχόμενο, κυρίως μετά την εγκαθίδρυση από τον νέο δικτάτορα António de Oliveira Salazar του «Νέου Κράτους» (Estado Novo) στα 1933, που καθιέρωσε ένα καθεστώς αυστηρής “επιτηρούμενης ελευθερίας” στον πνευματικό χώρο της Πορτογαλίας.

[…]

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: