Μοιραία νεύση

Δεκέμβριος 10, 2009 Σχολιάστε Go to comments

Στην μνήμη της αδελφής μου

Διασχίσαμε τον Παράδεισο
σηκώνοντας μια νύχτα αλλόκοτη
στους ώμους

ενώ οι Άγγελοι παρατηρούσαν
από τις ουράνιες σκαλωσιές τους
το αναντάριασμα των ψυχών μας

τους σκοτεινούς χρησμούς
τους μύθους
-σαν νομοτέλεια στο χάος φυλαγμένη-

κι εμείς πηγαίναμε
τη μοίρα μας κοιτώντας

με σώματα φαρμακωμένα
με σπλάχνα πέτρινα
κι όλες τις κουστωδίες των πόθων.

Πώς πίκριζε το αίμα μας
από το δηλητήριο των φιδιών!

Πώς έσκαβε το μέλλον μας
η ματαίωση – βαρύς σωρός
να κουβαλούμε από τη γενιά μας
στις επόμενες γενιές.

Κι οι Κυνηγοί αόρατοι
λυσσώντας στο κατόπι
και τα κοράκια πάνωθέ μας
κυκλογυρίζοντας

προσμένοντας την Πτώση.

Κι εμείς διασχίζαμε τον Παράδεισο
στην κόψη των ορίων μας πατώντας

ελπίζοντας πως θ’ αποφύγουμε
τη σκοτεινή εκείνη νεύση
της καρδιάς μας

το μέγα ρήγμα εντός μας
απ’ όπου ορθώθηκε
το στέρνο της νύχτας.

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: