Πόρφυρας

Είναι ηθική μια απομάκρυνση χωρίς
προειδοποίηση; Σκέψου,
πώς αγωνίζεται να βρει τη λέξη τέλος
όποιος
δεν πιστεύει σ’ αυτό.

Κιβώτια στοιβαγμένα με βιβλία
ζωής στο πάτωμα,
το φως έρχεται φεύγει
σ’ άδεια δωμάτια –
δεν ξέρεις σε ποιο σπίτι να τα πας.

Μα πριν αρχίσεις
να ζητάς συγγνώμη από τους άλλους,
συγχώρησε πρώτα εσύ τον εαυτό σου.
Να λοιπόν, γιατί επιστρέφεις
σ’ αυτή την πόλη: κύματα μετάνοιας
σηκώνουν στις πλατείες το νερό,
τα πρόσωπα αργά ανεβαίνουν
από το βυθό, τα χείλη τους
αγγίζουν την επιφάνεια από κάτω.
Ένα πράσινο κρύσταλλο τα χωρίζει από σένα,
– το παρελθόν απ’ το αβέβαιο μέλλον –
μια απόσταση ψυχρή αλλά τόσο
διδακτική.